ฉันเคยคิดว่า..
ฉันเข้มแข็งพอ ที่จะเริ่มหันหลังให้กับบางสิ่งบางอย่าง
แต่ป่าวเลย.. ทุกครั้งที่ฉันขยับเท้าจะเดินจากไป
ก็เหมือนมีอะไรบางอย่าง มีพลังมากพอ
ที่จะทำให้ฉันไม่สามารถขยับก้าวขาต่อไปได้
แท้จริงแล้ว..
ฉันก็เป็นแค่คนอ่อนแอคนเดิมเท่านั้น
ฉันยังคงวนเวียนและเป็นอย่างนี้อยู่ร่ำไป
ฉันเคยบอกว่าฉันไม่อยากให้ความสุขของฉันหยุดอยู่กับที่
อยากให้มันหมุนวนกลับมาและฉันจะรอวันที่มันวนกลับมาอีกครั้ง
แต่มาครั้งนี้
ฉันอยากขอ...ขอให้ทุกสิ่งทุกอย่าง
ทั้งสุขและทุกข์ที่พัดผ่านมากับสายลมไม่วูบใดก็วูบหนึ่ง
หยุดอยู่ตรงนี้ ตรงที่เดิมเพียงเท่านี้
ฉันอยากเข้มแข็งให้ได้มากกว่าที่เป็นอยู่
ณ วันนี้ ความสับสนที่เคยมี
ฉันคิดว่ามันได้คลี่คลายไปแล้ว
แต่ไม่เลย..มันกลับยังอยู่
มันวนกลับมาเหมือนที่ฉันรอความสุขให้วนกลับมา
..
ฉันคงอ่อนแอเกินไป
เกินกว่าที่จะเข้าใจอะไรๆได้เหมือนเดิม
กลุ่มก้อนเรื่องราวเล็กๆ วิ่งวนไปมาอยู่ในความคิด
คล้ายลูกโป่งสวรรค์ใบเล็กที่หลุดลอยสูงขึ้นบนฟ้ากว้างไร้เมฆ
รอเพียงวันที่มันอ่อนล้าด้วยตัวมันเอง
และวันนั้น
มันคงจะค่อยๆปลิวตามแรงลมและไปตกยังที่ใดที่หนึ่ง
..สักวัน....
ปรึกษาคร่ายยาง
แต่ก้อเปรี้ยวดี
ว่าแต่เปงไรเปล่า