ฉันเคยคิดว่า..

ฉันเข้มแข็งพอ ที่จะเริ่มหันหลังให้กับบางสิ่งบางอย่าง

แต่ป่าวเลย.. ทุกครั้งที่ฉันขยับเท้าจะเดินจากไป

ก็เหมือนมีอะไรบางอย่าง มีพลังมากพอ

ที่จะทำให้ฉันไม่สามารถขยับก้าวขาต่อไปได้

แท้จริงแล้ว..

ฉันก็เป็นแค่คนอ่อนแอคนเดิมเท่านั้น

ฉันยังคงวนเวียนและเป็นอย่างนี้อยู่ร่ำไป

ฉันเคยบอกว่าฉันไม่อยากให้ความสุขของฉันหยุดอยู่กับที่

อยากให้มันหมุนวนกลับมาและฉันจะรอวันที่มันวนกลับมาอีกครั้ง

แต่มาครั้งนี้

ฉันอยากขอ...ขอให้ทุกสิ่งทุกอย่าง

ทั้งสุขและทุกข์ที่พัดผ่านมากับสายลมไม่วูบใดก็วูบหนึ่ง

หยุดอยู่ตรงนี้ ตรงที่เดิมเพียงเท่านี้

ฉันอยากเข้มแข็งให้ได้มากกว่าที่เป็นอยู่

ณ วันนี้   ความสับสนที่เคยมี

ฉันคิดว่ามันได้คลี่คลายไปแล้ว

แต่ไม่เลย..มันกลับยังอยู่

มันวนกลับมาเหมือนที่ฉันรอความสุขให้วนกลับมา

..

ฉันคงอ่อนแอเกินไป

เกินกว่าที่จะเข้าใจอะไรๆได้เหมือนเดิม

กลุ่มก้อนเรื่องราวเล็กๆ วิ่งวนไปมาอยู่ในความคิด

คล้ายลูกโป่งสวรรค์ใบเล็กที่หลุดลอยสูงขึ้นบนฟ้ากว้างไร้เมฆ

รอเพียงวันที่มันอ่อนล้าด้วยตัวมันเอง

และวันนั้น

มันคงจะค่อยๆปลิวตามแรงลมและไปตกยังที่ใดที่หนึ่ง

..สักวัน....